دکتر سيدحسن حسيني ، اول فروردين 1335 خورشيدي در شهر تهران تولد يافت.
سال 1353 تحصيلات متوسطه خود را در همان شهر به پايان رساند و سپس براي تحصيل در دانشگاه فردوسي و در رشته کارشناسي تغذيه ، راهي مشهد شد.
پس از فراغت از تحصيل در سال 1358، مرحوم حسيني به عنوان افسر وظيفه به خدمت سربازي رفت و 2سال در راديو ارتش به نويسندگي پرداخت.
سيدحسن حسيني ، سال 1369تحصيلات خود را در رشته زبان و ادبيات فارسي ادامه داد و چند سال بعد، موفق به اخذ مدرک دکتري ادبيات فارسي شد. شاعر مجموعه مشهور «گنجشک و جبرئيل»، از سال 1358در جمع شاعران حوزه هنري حضوري فعال داشت و در شکل گيري تجمع شاعران انقلاب و دفاع مقدس و تربيت نسل جوان شاعران انقلاب نقشي بنيادين ايفا کرد.
دکتر حسيني از سال 1367در دانشگاه هاي الزهرا و آزاد اسلامي شروع به تدريس کرد و در کنار آموزش هاي آکادميک به دانشجويان ، در مراکز فرهنگي و ادبي نيز هميشه يار و مدديار شاعران جوان بود.
از اين شاعر نوجو و متعهد، تاکنون کتابهاي «همصدا با حلق اسماعيل»، «براده ها»، «بيدل ، سپهري و سبک هندي»، «گنجشک و جبرئيل»، «مشت در نماي درشت»، «گزيده شعر جنگ و دفاع مقدس» و «حمام روح» که ترجمه اثري از جبران خليل جبران است ، به چاپ رسيده است.
از آثاري که مرحوم حسن حسيني در واپسين سالهاي عمر آماده کرده بود و اکنون در دست انتشار است ، مي توان به کتابهاي «فن الشعر»، «نگاهي به خويش»، «زبان شناسي حافظ»، «سبک شناسي قرآن مجيد»، «زبان شناسي» و «بيدل شناسي» اشاره کرد.سيدحسن حسيني ، هنرمند و شاعري بود با آثاري زيبا و سرشار از حماسه زندگي ، آزادگي ، آزادانديشي ، صداقت ، صراحت و پيام او پيام دوستي و قلم او در برابر دشمن همانند شمشير جان شکار بود.
او در زندگي ادبي اش ، با تمام ضوابط نوآوري و احساس عاطفه ، ايهام و استعاره و با استفاده از قالبهاي خوش آهنگ و بس زلال و شيوا، آثاري ماندگار از خود به يادگار گذاشت.
او در ميان شاعران گذشته و حال به فردوسي ، سعدي ، حافظ، مولانا، بيدل ، نيما، سهراب سپهري ، مهرداد اوستا، اخوان ثالث و همچنين شاعران برخاسته از حوزه هنري عشق مي ورزيد.
بين شاعران سبک هندي ، به بيدل اعتقاد کامل داشت و من کمتر کسي را سراغ دارم که به راز و رمزهاي پيچيده آثار بيدل چون او آشنا باشد.
افسوس که اجل مهلت نداد تا تدريس «بيدل شناسي» را در حوزه هنري ادامه دهد و مشتاقان بي شمار خود را که روزهاي دوشنبه از محضر او استفاده مي کردند، در انتظاري پايان ناپذير رها کرد و نداي حق را لبيک گفت.

---